Via Gladiola

Iedereen heeft al iets over de stroom vluchtelingen geschreven. Iedereen heeft er blijkbaar ook een uitgesproken mening over. Bij de één zijn ze van harte welkom en van de ander moeten ze in vliegende vaart weer opdonderen.
Ik heb er nog helemaal niks over geschreven . Ik heb geen uitgesproken mening. Meer zoiets van “ja als” en “nee mits”. Snap je me?
Mijn hart breekt als ik al die mensen helemaal uitgeput zie neerstrijken. Je gaat toch niet voor je lol in een bootje zitten met teveel mensen en willens en wetens een enorm risico lopen. Je laat je toch niet voor niks in een vrachtwagen proppen door een mensensmokkelaar. Dan is er toch iets mis? Dan is er iets waarvoor je op de loop moet. Ja, dan neem je je telefoon mee. Dat is je levenslijn. Het is wat mij betreft ook het eerste wat ik zou meenemen als hier de pleuris zou uitbreken. Als ik dan aankom op mijn bestemming dan kunnen ze ook roepen: “Ja maar zie je wel, ze heeft wel een telefoon. Wie betaalt dat dan?” Dat is verdorie hun enige contact met thuis. Maar aan de andere kant denk ik dat er ook wel slechte mensen tussen zullen zitten of althans van slechte wil. Vorige week las ik dat er een groep vluchtelingen in hongerstaking was gegaan. De procedure duurde hen te lang en dan moesten ze te lang op hun familie wachten. Ja zeg, ze zijn zelf degenen die hun familie hebben achtergelaten. Ik vind het echt niet te pruimen dat ze “ons” met hun acties willen dwingen. Dat voelt als misbruik maken van “onze” gastvrijheid. Ik vind ook dat wanneer mensen in Nederland willen blijven, ze onze gebruiken en normen en waarden moeten respecteren. Ik heb geen idee welk standpunt ik in moet nemen. Ik zou willen dat er een manier was om het kaf van het koren te scheiden. Ik wil er eigenlijk ook niet te veel bij stilstaan.
Toch, gisteren zag ik deze foto en ik krijg hem niet van mijn netvlies. Als ik er naar kijk denk ik steeds: “Via gladiola”. Dat wil ik niet denken maar dat gaat automatisch. Het zal wel door het struikje bloemen komen. Dat prachtige jongetje hoort daar niet te lopen, in een vreemd land met een rugzakje, waarschijnlijk naast zijn moeder die hun hele hebben en houwen meesjouwt in een vuilniszak. Een oplossing daar durf ik niet eens op te hopen maar wel dat alles zo soepel mogelijk verloopt. Als iedereen een klein steentje bijdraagt moet het volgens mij lukken. Laten we er met ons allen voor zorgen dat de schreeuwlelijken geen gelijk krijgen. Ik ga er verder geen woorden meer aan vuil maken. Ik wilde alleen deze foto, die zo’n indruk op mij maakte, met jullie delen.

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

33 + = 37