Topografie voor dummies

Vandeweek vroeg iemand aan me wanneer er weer een nieuw verhaaltje kwam. Uuuuuhm ja…Kweenie. Ik heb niks te vertellen. Hoe schrijf je een verhaal over niks? Ik ben ook nooit zo goed in het praten met mensen over dingen die nergens over gaan. Dan zwijg ik liever. Eigenlijk is dat best een handicap want op feesten en bijeenkomsten hang je er dan altijd maar een beetje bij en netwerken is al helemaal mijn tak van sport niet.

Maak ik dan niks mee? Ja en best veel eigenlijk als ik zo terug kijk. Die vakantie waar ik zo tegenaan zat te hikken is omgevlogen en je zult het niet geloven maar al mijn strijk is gedaan. Een beetje schaamrood op mijn kaken zou wel gepast zijn want ik wist niet dat ik zoveel shirts bezat. Een nieuwe afspraak met mezelf gemaakt dat ik het niet meer zo laat oplopen. Nu ben ik altijd stipt in het nakomen van mijn afspraken maar met mezelf…

Dan ben ik ook gaan kennismaken op mijn nieuwe stageadres. Ik was al eens voorbij het huis gereden en ik had daar meteen een goed gevoel bij. Dat gevoel had ik ook toen ik er binnen ging. Een aantal oude bekende terug gezien en een warm welkom gekregen met enthousiaste uitleg van de aanstaande collega’s. Op 1 september begin ik en ik heb er enorm veel zin in.

In de allerwarmste weken heb ik niet veel pad afgelegd. Lekker thuis een beetje rommelen met alleen een hemd aan. Gordijnen dicht en ventilator aan. Weer eens wat boeken gelezen.
We hebben ook het genoegen gehad de verjaardag van onze 95-jarige vriendin Dorothea mee te mogen maken. Samen met haar en de halve gang van verdieping 2 van woonzorgcentrum Antonius naar het lopend buffet bij de Chinees. Het lopende deel van het buffet was dan voornamelijk voor Rony en mij maar wat was het gezellig. Zo gezellig dat ze in november nog een keer willen gaan. Inschrijven open voor het hele huis. We zullen onze “walking shoes” maar vast gereed zetten.

Vorige week ging ik naar Nieuwe Tonge. Een paar nachten logeren bij mijn zus en een dagje zeilen. Wekenlang was het schitterend weer en juist die dag waaide het veel te hard. Balen natuurlijk. Nu heeft mijn zus poezen in de caravan (ze fokt Brits Korthaar) en mijn oude allergie kwam wat opzetten. Loopneus en zo. Het is een korte logeerpartij geworden. Jammer. Volgende keer beter.

brits

Trouwens…Op de heenweg zou ik stoppen bij Molen de Pere in Oost Souburg. Daar bestel ik altijd mijn cakemixen (die echt geweldig lekker zijn) en ik wilde daar nu wel eens zelf een kijkje nemen dus ik rij daar naar toe. Ingeslagen voor mezelf en collega’s en mijn Tommetje gepakt. Naar Nieuwe Tonge. Wat blijkt, ik moest helemaal terug. Hoezo Oost Souburg ligt op de route? Topografie is dus duidelijk niet mijn sterkste kant en hoewel je anders mag verwachten laat Tommetje af en toe ook steken vallen. Op de terugweg stuurt die me naar huis langs Bergen op Zoom en ik, schaap dat ik ben, ik volg gewoon.

En over volgen gesproken…Gisteren kwam ik ze weer tegen. Twee keer zelfs! Groepen Belgische wielerterroristen. Voor een deel van die pensionadas vermomd als Michelinmannetje gevolgd door een servicebus met zwaailichten. En fier racen dat ze doen, alsof ze de Tour de France aan het rijden zijn. De kopman blaast met verve op zijn fluit. Ze nemen de hele weg in beslag en denk maar niet dat je kunt passeren met je auto. Zij nemen voorrang. De tweede groep stak in zijn geheel de weg over. Ik werd door de fluit tot stoppen gedwongen. Echt mannen, ik ben dol op wielrennen en ik heb er waardering voor dat jullie aan sport doen maar wat jullie doen is best gevaarlijk. Hoe denken jullie dat jullie aan de bijnaam wielerterrorist komen?

En zo heb ik van “niks” dan toch ineens een heel verhaal. Vanaf vandaag heeft Rony ook twee weken vakantie en gaan we heerlijk saampjes dingen doen. We hebben er zin in.

zaterdagavond

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

10 + = 12