Tikkeltje zenuwachtig

Vandaag had ik een leuke opdracht gekregen. Een op een begeleiding van een cliënte die voor onderzoek in een ziekenhuis in België ligt. Een dagdienst en twee nachtjes. Vannacht heb ik dus niet geslapen. Op een of andere manier ben ik altijd een beetje zenuwachtig wanneer ik vroeg op moet. Bang dat ik door mijn wekker slaap of zo hoewel dat in mijn hele arbeidsleven nog maar een paar keer gebeurd is. Enfin…Om half zes deze morgen uit bed, flinke sloot koffie gedronken, Tom aan het raam geplakt en weg was ik. Het regende pijpenstelen vanmorgen. Echt niet fijn. Waar ik ook een beetje nerveus om werd was het parkeren en het gebouw zoeken. De infrastructuur verandert op dat terrein soms sneller dan je met je ogen kunt knipperen. Onderweg deelt Remco van Schellen me mee dat de bekende Belgische knelpunten ook weer volstaan met file. Natuurlijk ook waar ik voorbij moet. Toch…Ik denk ik neem de gok want dat is wel een voor mij bekende weg en wonder boven wonder kon ik er lekker doorrijden. Niet hard want er waren wegwerkzaamheden maar de file was opgelost.

Anderhalf uur later kwam ik op de plaats van bestemming. Zo lang doe je er echt over. Op de ??’de verdieping en dan rechts aan het eind moet je zijn. Ja ja. En dan? Ik stap de lift uit op die verdieping. Om acht uur ’s morgens is daar nog geen kip te zien behalve een enorm labyrint aan gangen kamertjes maar de afdeling waar ik moet zijn hebben ze heel goed verborgen. Maar daar kwam mijn reddende engel. Een vroege Florence Nightingale in de dop die me kon vertellen waar ik moest zijn. Een goed gecamoufleerde deur met een nog beter verborgen drukknop en ja hoor…Sesam opende zich zonder morren voor mij.

Bij de receptie druk ik op het belletje en ik krijg snel een vriendelijk goedemorgen mevrouw.
Ik kom hier voor mevrouw de Kok. Na alle registers en alle collega’s geraadpleegd te hebben bleken ze daar geen mevrouw de Kok te kennen. Of ik een geboortedatum wist? Nee sorry maar ik wist haar voornaam en woonplaats. Zij verder graven en ik stond daar al te zweten natuurlijk. Ik zeg dat haar voornaam Nel is en dat ze uit T. komt. Aaaah ja we hebben hier wel een Nel uit T. maar die heet de Boer. Gaat u maar even kijken of zij het is mevrouw. Ze ligt aan het eind van de gang op kamer 100. Kon ik mezelf nog belachelijker maken. Dat had gekund ja. Ik had namelijk geen idee hoe ze eruit zag. Ik werk namelijk in een flexpool en dat ik hier ben is een noodoplossing.

Ik ben gewoon de gang doorgelopen en heb eens rond het hoekje gekeken op kamer 100. Ben jij Nel? Dat was ze. Oef. Ik blij natuurlijk. We hebben de dag verder samen doorgebracht. Er stond zelfs een bedje voor me klaar. Dat was na een poosje geen overbodige luxe na de slapeloze nacht en de autorit vol stress. Mijn middagmaal was een lactosevrije schotel. Brrrrrrr. Gelukkig had ik wat melkbiscuits bij de hand en een doos kaaskoekjes.

Fijn is dat ik cliënte heb kunnen ondersteunen vandaag. Morgen ga ik weer terug en dan voor een slaapdienst. Het doet me goed wanneer ik merk dat ik met mijn aanwezigheid ervoor kan zorgen dat een mens zich beter voelt. Alle spanning vloeit dan ook weer mijn lichaam uit. Ik hou toch zo van mijn werk.

P.S. De namen zijn uiteraard fictief!

job

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

8 + 1 =