Kill and attack…

Al ben je dan 52, je krijgt toch nog regelmatig met nieuwe uitdagingen te maken. Zo van die drempeltjes waar je even overheen moet.  Gisteren had ik er weer zo eentje.

Ik had me ingeschreven voor een workshop kreeft maken bij de Drie Hoefijzers. Ik verheugde me er heel erg op en gezien de ervaringen van de vorige workshops waren mijn verwachtingen hoog gespannen. Omdat mijn hart van zulke dingen altijd vol zit, stroomt dat er door mijn mond uit en vertel ik aan iedereen dat ik kreeft ga koken die avond. Oh jééééé! Wat een reacties je dan krijgt. Je weet toch wel dat die beesten levend het kokende water in moeten? Weet je dat ze ontzettend gillen als je ze in het water gooit?

Pfffff…Ik ben echt niet bang aangelegd maar zo gedurende de dag loop je daar toch wel aan te denken. Beetje Googelen leerde me dat er zelfs een speciale “elektrische stoel” voor kreeften is uitgevonden waarmee een kreeft binnen 2 seconden dood is. Ook las ik dat een kreeft helemaal geen stembanden heeft dus helemaal niet kan gillen. Dat geluid is de werking van zijn schaal in het hete water.

Maar voelt die kreeft nu pijn of niet? Ik denk het wel. Maar dat is ook zo met mossels. Die gooien we ook in een pan en zetten die op een hoog vuur. Garnalen idem dito. Alles wat we eten wat eerst leefde is doodgemaakt dus…Verder mijn verstand maar op nul gezet wat dit betreft. Dat was niet al te moeilijk want ik was keimoe na een lange dag op school en de kwalen die mijn lichaam zo nodig weer moet profileren.

Een kookworkshop bij de Drie Hoefijzers is telkens weer een feestje. Ontvangst met een glaasje bubbels en een starter in de kookstudio door Karel en Marlies. Mondelinge uitleg over wat we gaan koken en een duidelijke schriftelijke uitleg. Vandaag natuurlijk ook uitleg over “the killing of the beast”. Wij zouden die kreeft niet levend in het kokende water gooien! Oef…
Maar hoe dan? Volgens Karel is de meest snelle andere manier om de kreeft te doden…Zijn kop splijten. Bijkomend praktisch pluspunt is dat je op die manier de rubberen bandjes niet hoeft mee te koken omdat je die altijd proeft.

Goed…We konden beginnen. Mijn “partner in crime” was gisteravond Karel en wat had ik geluk…Karel ging onze kreeft als voorbeeld “prepareren” voor de andere deelnemers. Lekker hypocriete gedachte maar ik was de dans ontsprongen. Grinnik.
Doordat ik zo moe was, was ik gewoon vergeten dat er nog een tweede gang kwam en er dus ook een tweede kreeft gekookt moest worden. Dapper dat beest uit de bak gepakt. Geen Karel te bekennen. Mes in de aanslag en Marlies de camera. Verstand op nul en aanvallen. Gelukt. Binnen een seconde was het gebeurd. Ik ben ervan overtuigd dat veel meer wat op ons bord belandt, veel meer moet afzien. Die “elektrische stoel” voor kreeft kan nooit sneller geweest zijn dan ik gisteravond.

Ik heb genoten van de lekkere gerechten en het gezelschap en ik kijk al uit naar de volgende keer. Het wordt dan wel iets wat ik niet zelf hoef dood te maken want het heeft toch wel impact.
Voor wie er ook een keer heen wil en geen kookpartner heeft…Ik hou me aanbevolen.

workshopkreeft.jpg

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

78 + = 83