Haken en rode wangetjes.

Tegenwoordig haak ik weer. Toen ik nog jong was deed ik dat veel. Meters gordijn heb ik gehaakt. Toen ik geopereerd was moest ik iets om handen hebben. Nou ben ik wel heel veel online maar ook voor mij zijn er grenzen. Een hele dag is bijvoorbeeld zo’n grens. Nu had ik al een werkstukje gemaakt voor “de Anonieme Sjaal” en ik dacht, ik ga wat voor mezelf maken. De Anonieme Sjaal is een groep op facebook die werkjes haakt of breit en die dan met een briefje erbij ergens neer legt. Heel leuk om eens te doen. In Terneuzen in Het Hobbyatelier ging ik katoen kopen en ik startte vol goede moed met het haken van vierkantjes. De bedoeling is om daar één geheel van te maken later. De bedoeling “is” ja want hij is nog lang niet af. Het vierkantjes haken ging snel vervelen. Wat ik wel ontdekte is dat ik nog steeds razendsnel kan haken en ik ben ook dol op kleurtjes. Via facebookvriendin Therèse kreeg ik tips van facebookgroepen en online wolwinkels. Ik heb inmiddels ook al een favoriet en dat is de winkel van de Wolgeit. Honderden soorten en nog veel meer kleuren. Heerlijk. Mijn mond viel er zowat van open, er ging een (wol)wereld voor me open en ik ging ponchootjes en omslagdoeken haken. Voor mezelf? Welnee! Ik draag dat immers niet. Het is zo leuk om iemand een plezier te doen met een uniek stukje handwerk. Op mijn verlanglijstje staat inmiddels “de Haakbijbel” want met de grannysteek heb ik het nu wel zo’n beetje gehad.
Haken Collage
Als je zo zit te haken heb je wel alle ruimte om na te denken en zo kwamen er een paar voorvallen naar boven borrelen van heel vroeger. Waarom ik dat nog niet allang vergeten ben is mij een raadsel en als ik er aan denk krijg ik nog een rode kop. Nu word ik heel snel rood hoor. Om niks. Enfin, dat is mijn lot. Als kind moest ik eens op een avond in het weekend naar het frietkot om een familiezak friet. De zaak stampvol met mensen. Eindelijk was ik aan de beurt en was mijn bestelling klaar en ik vroeg aan de bediening of hij een plastic zakje had. Hierop vroeg hij me of het niet erg genoeg was dat hij een kunstgebit had. De hele massa volk achter me lag in een deuk en ik zo rood als een biet, ik onnozel kieken, ik begreep niet waarom. Pas jaren later viel mijn kwartje.

Heel wat jaren later maar blijkbaar nog niet veel slimmer zat ik te werken op kantoor. Dat werd op dat moment gerenoveerd en een bedrijf was bezig overal nieuwe lamellen op te hangen. Voor thuis was ik ook op zoek naar nieuwe gordijnen. Die kon ik best zelf maken maar daar had ik niet zoveel zin in en bij sommige bedrijven zat dat in de prijs. Toen één van de stoffeerders aan de balie stond vroeg ik aan hem: “Naaien jullie ook gratis?” Zonder een tel na te denken en met een uitgestreken gezicht zei hij: “Dat moet ik even aan mijn maat gaan vragen.” Ik hoef niet uit te leggen hoe rood ik werd zeker? De rest van de tijd dat ze daar rond liepen heb ik me gedeisd gehouden. Ik was het liefst onder een steen gekropen.

En zo zit je dan te haken en te denken…

1 antwoord
  1. cindy
    cindy zegt:

    wat grappig om te lezen en meteen ook best ontroerend…dat geeft onze ponchos een extra verhaal en betekenins !!!we dragen een Gina Poncho 🙂

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

17 + = 19