Geef mij nu je angst…

Donkere gedachten aan de pijn die je bracht.
Messcherpe door de ziel snijdende woorden.
Destructieve egoïst … Ik?
Ik mocht niet meer met mensen spreken.
Dat deed ik ook niet meer, jij hoorde alles. Ook op afstand.
Ik mocht nergens heen, behalve met jou. Je zag alles.
De afstandsbediening van mijn wezen had jij in beslag genomen.
Ik was jouw pop. Jij had de kleertjes.
Je stond altijd wel ergens om het hoekje.
Ik was altijd bang.
Vier jaar lang.
Ik was niets meer.
Maar ik hield van jou. Ik moest wel.
En toen hield je er gewoon mee op.
Ongeluk. Dood. Afgelopen.
Groot verdriet. Een rivier van tranen.
Toch ook heel snel een gevoel van bevrijding.
Daarna alweer tien jaar ploeteren en vechten om de puinhopen die jij achterliet op te ruimen.
Alle schade die je aangericht hebt te herstellen.
Sommige dingen zijn onherstelbaar beschadigd weet ik nu.
Maar ik heb het gered. Ik ben er weer. Ik ben gelukkig.
Ik heb gevochten en niet tevergeefs.
Wat nooit helemaal weg gaat is de boosheid. Vooral de boosheid op mezelf (maar ook op jou)!
Ik heb mensen pijn gedaan voor jou en door jou. Daar moet ik mee leven.
Tien jaar geleden stierf je en ik denk dat dat het beste is wat je voor mij gedaan hebt.

Misschien ook wel voor jezelf…

Geef mij nu je angst…

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

1 + 7 =