Ijsvogel

Alles voor de film.

Gisteren was geen geslaagde dag voor mij. Het was heerlijk weer en mijn (v)echtgenoot en ik zouden een kleine wandeling gaan maken op het Eiland van de Meijer. Omdat ik nogal wat last had van mijn Ikea-teen trok ik mijn werkschoenen aan. Ik dacht: Lekker stevig. Ik noem het maar mijn Ikea-teen omdat ik midden een bomvol Ikea-restaurant onderuit ben gegaan en dat was een pijnlijke affaire. Nog steeds en het is al van 9 augustus geleden. Mijn huisarts kan echter zo aan de buitenkant zien dat die niet gebroken is dus een foto hoefde niet. Nu toch maar eens met de fysio overlegd want helemaal goed zit dat niet. Wordt vervolgd… Maar enfin…Na een stukje lopen deed het zoveel zeer dat ik wel kon janken. Als je mij kent dan weet je dat ik doorga maar ik was echt misselijk van de pijn en foto’s maken, daar had ik geen inspiratie meer voor. Dan ben je 56 jaar en dan moet je je eigenlijk niet meer gedragen alsof je 26 bent maar goed. Rony zegt altijd: “Alles voor de film” dus…We vliegen er altijd vol in. Soms eigenlijk, moet ik wel eens om mezelf lachen. Ik hoop altijd maar dat ik niet teveel mensen tegen kom. Ik zie al de hele tijd foto’s van Padden stoelen voorbij en het is bijzonder frustrerend dat het enige wat ik dit jaar gezien heb een stinkzwam is. Het bos kreunt onder de droogte. Er is nog lang niet voldoende water gevallen. Misschien in het Heidebos in Moerbeke. Vol goede moed mijn zachte sportschoenen aangetrokken want mijn voeten (lees teen) moeten het ook trekken vandaag. Twee camera’s mee want ik kan niks missen en weg waren we. Een stukje lopen ging goed en we zagen warempel al na een stukje enkele Vliegenzwammen staan. Ik ben niet zo snel tevreden dus ik dacht, als er hier staan dan zullen er nog wel betere staan ook. Nu kun je daar op een gegeven ogenblik door een hekje in een gebied waar grazers lopen. Een hele kudde. En ik ben bang van koeien maar zoals Rony dus altijd zegt: “Alles voor de film”. In de wei dan maar. Helaas niet veel meer dan een paar kolonies bruine paddenstoelen. We hadden het al bijna opgegeven toen Rony ineens wat roods zag. Die man zie altijd alles. Het is dan ook een zegen als die mee gaat. Ja ja er stonden Vliegenzwammen. Beetje bleek van kleur en veel kapot maar desalniettemin Vliegenzwammen. Ik zet me braaf op mijn opvouwbare voetenbankje want dan word ik niet vies en kan ik toch aardig laag bij de grond. Maar mensen, het is erg statisch werken op zo’n stoeltje dus al snel zit ik op de grond. De volgende stap is liggen want de onderkant van die paddenstoel is toch ook wel heel mooi. Achter me ligt mijn tas maar waar is mijn bril? Oh ja die ligt nog een paar meter verder. Oh achter deze paddenstoel staat een boom waar de zon doorschijnt. Even mijn andere camera pakken want dan kan ik een mooie bokeh pakken. Ondertussen realiseer ik me dat mijn kleren steeds vochtiger worden en dat het best wel stinkt. Ik lig bovenop minstens een miljoen konijnenkeutels. Ondertussen kijk ik af en toe angstvallig om me heen. Waar is Rony? Bespeur ik al iets van de kudde grazers? Dan hoor ik het geluid van een paar Buizerds, draai me razendsnel op mijn rug, instellingen aanpassen, om dan een bijna scherpe foto te maken. Weer niet gelukt. Volgende keer beter. Het is wel genoeg geweest. Nat en stinkend sta ik op en verzamel mijn spullen. Ach ja…Alles voor de film. In dit geval dan: Alles voor het fotootje. Ik geniet. Soms mag ik ook mensen laten genieten van mijn foto’s en dan geniet ik dubbel.  Al moet ik op mijn kop gaan staan en al kan ik de rest van week niks meer…Ik ga ervoor…Alles voor de film.

Fotootjes

Lang geleden dat er weer eens een blogje verscheen. Veel te druk met fotograferen. Er is ook zoveel te leren en wie mij een beetje kent weet dat ik het naadje van de kous moet weten. Maar er komt een klein beetje rust in mijn lijf want…Nog een ritje met het busje morgenochtend en dan…Heb ik vakantie. Het is nodig. Wekenlang worden we al geteisterd door droogte en hitte en dat is met mijn ene long en diens conditie geen pretje. Ook op het werk zijn de omstandigheden niet optimaal voor mij. Soms niet te doen. Dan rij ik ook al vanaf mei met een busje om mensen naar de opleidingskassen te brengen. Kwart voor zeven de deur uit en tegen half zes weer thuis. Lange dagen. De combinatie van deze dingen maakt dat ik op dit moment aardig uitgeput ben dus…Mezelf morgenochtend nog even uit bed sleuren en dan…Drie weken NIKS.

Nou ja…Niks? Volgende week komt eerst een aannemer het hele huis sauzen. De ravage wegwerken van de enorme lekkages die we deze winter hadden. Dat betekent dat we alles moeten opruimen en aan de kant zetten. Rony en Rita Rommel in de bocht. Het wordt voor de verandering ook weer lekker heet dus… Enfin we trekken elkaar wel door. We gaan gewoon elke dag naar het Melkhuis en naar Zegers om ijs te eten. Hoe lekker is dat.

Fotootjes…De afgelopen 2,5 jaar ben ik er weer helemaal terug ingerold. Dat zal niemand ontgaan zijn. Ik ben ook een beetje zoekende. Ben ik natuurfotograaf? Ben ik van de portretten? Ik ben de afgelopen paar jaar iemand tegengekomen die meent dat je als fotograaf een rode draad moet hebben. Een soort specialiteit. Persoonlijk vind ik het nonsens. Ik ben geen beroeps en ik moet er mijn brood niet mee verdienen. Ik doe lekker wat ik leuk vind en ik geniet daar van. Veel leren. Elke dag weer. Het is niet echt gemakkelijk maar dat is juist de uitdaging.

Ik ontmoet fantastische mensen. Dames en heren die zich spontaan aanmeldden toen ik begin dit jaar Fotokring Flare oprichtte. De mensen die ik leerde kennen via de Sony RX10 groep die ik heb opgezet. Heel veel workshops en masterclasses gevolgd met lieve mensen. Zo ging ik laatst een weekend met Nancy naar de Fotofair in Beekse Bergen en toen ging mijn camera kapot. Vlak voor mijn masterclass bij Brendan de Clercq. Zeker niet de minste maar ik had absoluut geen zin meer om te gaan. Na wat heen-en-weer appen ben ik toch gegaan. Prachtige man die Brendan. Heeft me gewoon apparatuur opgestuurd die ik zo lang als ik wilde mocht gebruiken. Of die man niks beters te doen heeft. Was flabbergasted.

Ook de mensen en dieren die ik mocht fotograferen en mocht gebruiken als oefenmateriaal. Ik ben daar erg dankbaar voor. Nicht Mandy, Mama Anneloes, Baby Tess, Rapper Bustaflax, Hondje Boris, Girls On Stage, de uiltjes van Het Uilennist, een jubileum op het werk.

Kortom ik geniet met volle teugen en ik heb gewoon te weinig tijd om alles te doen. De receptjes staan even op een lager pitje. Na de zomer maar weer eens inspiratie opdoen bij de Drie Hoefijzers.

Als je ook zin hebt in leuke foto’s van jezelf, je kinderen of je dier mag je me dat gerust laten weten. We kunnen altijd kijken wat er mogelijk is.

Er staan nog een hoop dingen op stapel…Een familiefoto, straatfotografie met Brigit, Urbex met Miranda. Heerlijk. Zin in.

Heel leuk dat jullie mij nog steeds volgen en me voorzien van commentaar.

 

 

 

 

 

 

 

Douchen

Douchen. Tot mijn vijftiende heb ik weinig gedoucht. Ik weet niet waarom maar dat mochten wij niet van onze moeder. Toen mijn ouders gingen scheiden en mijn moeder uit huis was vertrokken was het eerste dat ik deed…Onder de douche gaan staan. Uren stond ik eronder. Ik had tenslotte wat in te halen. Wees eerlijk, hoe lekker is het om na een lange werkdag de boel van je af te spoelen? Een lekker fris gewassen kop haar. Het is ook zo vanzelfsprekend en simpel om even onder de douche te springen. Het is lekker warm als het buiten koud is en als het buiten zomert dan fris je er lekker van op.

De laatste jaren is het voor mij helaas niet meer zo’n lolletje en niet meer vanzelfsprekend. Een douche nemen is een aanslag op mijn energieniveau omdat mijn longen gaan protesteren. Een douchebeurt is voor mij een protestconcert van mijn longen die gaan piepen als een roestige draaideur. Tegen de tijd dat ik klaar ben, ben ik uitgeput. Eind vorig jaar heb ik twee keer een longontsteking gehad en sinds die tijd is het nog minder. Douchen beperk ik dus tot mijn haren moeten worden gewassen.

Ik roep altijd heel hard dat ik een hekel heb aan douchen en dat ik maar een of twee keer per week douche. Mensen kijken me wel eens raar aan. Soms zelfs een beetje viezig. Nou…Ik was mezelf elke dag hoor. Aan de wastafel. Dan krijg ik het niet benauwd. Als ik klaar ben neem ik deo en vlucht dan snel weg van het spuitbusje. In een andere kamer doe ik een luchtje op en ga dan ook weer snel lopen. Gelukkig heb ik plek genoeg om het zo te doen. Er komt misschien een tijd dat ik dat niet meer kan en ik andere oplossingen moet zoeken.

De toekomst baart me weleens zorgen. Mijn conditie is echt zero momenteel. Bij ons op het dorp wordt binnenkort een fitness geopend bij de fysiotherapeut waar ik ga als ik problemen heb. Ik denk erover om me in te schrijven. Ik haat sporten. Ik hoop dat ze mij een weg kunnen opsturen waardoor ik het toch een beetje leuk ga vinden en ik het kan volhouden en dat mijn conditie beter wordt.

Wordt vervolgd…Zal ik mijn website dan toch maar in de lucht houden?

Zwangerschap

Het Uilennist

Het wordt wel weer eens tijd om iets met jullie te delen. Eindelijk weer eens iets meegemaakt en gezien wat ik van harte kan aanbevelen. Laatst werd ik door een kennis gewezen op een workshop “fotograferen van uilen” bij “Het Uilennist”. In Ossenisse dus zowat om de hoek. Toen ik ging kijken wat het inhield was ik meteen enthousiast en schreef in. Gisteren was het dan zo ver. We werden door Roald en Heidi Jonkman welkom geheten in het “Atelier ’t Vossenist” van Heidi. Een lekker bakje koffie met een koek en er hing meteen een gezellige sfeer. Iedereen vol verwachting over hetgeen er ging komen. Nou…Als Roald begint met praten over zijn vogels…Hou dan je hart maar vast want die houdt nooit meer op. Wat een enthousiasme heeft die man in zich. Dat slaat ook meteen op iedereen over. Iedereen zit te popelen om te beginnen. Eerst haalt Roald een voor een zijn vogels en stelt ze uitgebreid aan ons voor. Door ons te wijzen op de uiterlijke kenmerken en uitleg te geven over de oorsprong en de leefgewoonten kun je alvast een beetje bedenken hoe je de vogels later wilt portretteren. Dat gaan we namelijk eerst doen. Portretjes schieten. Acht fotografen kronkelend in allerlei bochten om het perfecte plaatje te maken. Het is dat Roald af en toe het initiatief neemt om van vogel te wisselen maar anders hadden we volgens mij de hele middag dezelfde uil gefotografeerd. Na de shoot gaan we vliegen. De vogels dan. Wij zien ze vliegen. Na een poosje letterlijk en figuurlijk. Voor mij was het de eerste keer dat ik ging proberen een vliegende vogel vast te leggen. Dat is me voor geen meter gelukt. Nu “moet” ik nog minstens een keer terug. Wat een straf (maar niet heus). Tussen al het fotografeergeweld door nemen we regelmatig pauze met een bakje koffie om warm te worden en wat lekkers. Na het vliegwerk duiken we het minibos in. Daar kunnen we nog wat meer foto’s nemen in een wat natuurlijker omgeving. De workshop duurde van twaalf tot vier uur maar het is veel later geworden. Het loopt zoals het loopt en het is erg fijn om te weten dat je niet op een schopstoel zit. Aan het eind van de dag, wanneer er nog net wat licht over is, mogen we ook een keer zelf een vogel op de arm voor een foto. Toch wel een apart gevoel. Zo’n grote uil die er zo machtig uitzien voelt eigenlijk heel licht en pluizig aan. Een leuke ervaring. Kortom, zowel bij Heidi in “Atelier ’t Vossenist” als bij Roald in “Het Uilennist” is het prettig vertoeven. In het atelier kun je allerlei workshops volgen (zelfs kinderfeestjes) en ook bij Roald kun je voor meerdere activiteiten terecht. Beiden hebben een facebookpagina welke ik als link gekoppeld heb aan de namen. Kwestie van eventjes doorklikken en je kunt zelf zien wat er allemaal gedaan wordt. Ik kan ze in elk geval van harte aanbevelen.
Roald en Heidi…Heel erg bedankt voor de leuke middag. Ik kom zeker terug.

Mijn foto’s kun je bekijken in DIT ALBUM

 

 

Kraamvisite

Gisteren ben ik op kraamvisite geweest bij het pasgeboren stierkalfje bij de olifanten in Pairi Daiza.
Het was heel erg moeilijk om hem te fotograferen want de kudde is onophoudelijk bezig het kleine ding uit het zicht te houden. Ze draaien steeds om hem heen. Geweldig om te zien hoe ze het mannetje steeds aan het beschermen waren.Toch kreeg hij het voor elkaar om er af en toe een klein stukje tussenuit te piepen.

Uit de vele foto’s die ik gemaakt heb bij deze voor de liefhebber een selectie.

Oprisping.

Lang geleden dat ik nog eens een oprisping had maar hier is er weer één.

Vorige week nog zat ik toch wel weer een beetje pissig te maken over de aanstaande verhoging van het eigen risico. Via mijn werk heb ik een hele goede collectieve verzekering. Daar betaal ik dan ook genoeg voor. Dan komt daar straks nog eens 400 euro bovenop. Daar gaat je haar toch van recht staan? Vooral als je dan geconfronteerd wordt met de onzorgvuldigheid waarmee er met onze centjes wordt omgesprongen. Ik heb een klein voorbeeldje uit de praktijk. Wat moet dat zijn op groter schaal?

Een patient heeft een medicijn nodig dat om de twee tot drie weken geïnjecteerd moet worden. Dat medicijn kost 35 euro en het injecteren 4,62. Dat kost dus minimaal 714 euro per jaar.

Een vergelijkend, maar veel moderner middel, kost 121,50 en moet slechts vier keer per jaar gebruikt worden. Hiervan komen de totale kosten per jaar dus op 504,48.

Omdat het tweede medicijn veel minder belastend is in het gebruik voor de patient kiest die uiteraard daarvoor. Je zou denken dat de verzekering daar in meegaat. Klantvriendelijk gebruik en voor de verzekering dus een paarhonderd euro goedkoper per jaar. Mooi niet dus! Het tweede middel mag je zelf betalen. Ze leggen 30 eurootjes bij. Dat is alles.

Eerlijk gezegd vind ik het schandalig. Het zijn wel onze centjes hè. Mensen proberen zelf nog te bezuinigen maar dat mag gewoonweg niet. Zo komt er op de dure premie en het hoge eigen risico nog eens een bedrag bij omdat de verzekering zo kortzichtig te werk gaat.

Nu kunnen deze mensen het bedrag vier keer per jaar wel opbrengen maar iemand die dat niet kan is verplicht om zichzelf 18 keer per jaar naar de huisarts te slepen om zichzelf in zijn donder te laten prikken terwijl met ook met vier keer kan.

Goed bezig maar niet echt! Eerst maar eens een maagzuurremmer slikken die overigens ook niet meer vergoed wordt.

En ja…De gebruikte afbeelding komt legaal van pixabay.
Van mijn vorige oprisping heb ik geleerd.

Copyright

Gebruik jij wel eens foto’s en plaatjes op je blog? Lees dit dan alsjeblieft!

Afgelopen dinsdag ben ik mij helemaal te pletter geschrokken. Thuisgekomen kijk ik in mijn mailbox. Daar zie ik een mail met als onderwerp: Rectificatie copyrightinbreuk IN445830. Een bericht met drie bijlagen. Nou krijg ik veel phishingmails en spam en allerlei nepgedoe in mijn mailbox en eerlijk gezegd dacht ik dat dit er ook zo een was. Er zat namelijk een rekening bij van 238 euro en dat vond ik erg vreemd. Ik dacht dat kan toch niet. Gegeten heb ik niet veel meer. Ik moest dit eerst gaan uitzoeken. Een van de bijlagen bevatte een screenshot van mijn website. Een artikel van twee jaar geleden waarin ik een afbeelding uit Google had gebruikt. De afbeelding bleek van het ANP te zijn. Een van de bijlagen was ook een brief van het ANP. Twee jaar geleden was ik helemaal nog niet zo intensief bezig met fotograferen en heb ik ook totaal nergens bij stilgestaan. Tegenwoordig gebruik ik enkel nog afbeeldingen die bedoeld zijn als deelplaatje of mijn eigen foto’s.

Enfin ik dus driftig aan het Googelen en zo kwam ik erachter dat Permission Machine een Belgisch bedrijf is dat zich toelegt op het speuren naar onrechtmatig gebruik van afbeeldingen. Dat is natuurlijk tegenwoordig helemaal niet zo moeilijk want als je met je rechtermuisknop op een foto klikt kun je op Google naar de afbeelding zoeken dus als iemand die gebruikt heeft zie je dat snel genoeg. Hun vordering was helemaal legaal en, eerlijk is eerlijk, ook helemaal terecht. De vordering was geen bekeuring of iets dergelijks maar als ik hem niet betaalde zou men een gerechtelijke procedure starten en die zou ik zeker verliezen. Het enige wat ik nog kon doen was heel nederig mijn excuses aanbieden en vragen of ze de vordering zouden willen seponeren.
Meteen al de andere dag hebben ze mijn vraag in behandeling genomen. Omdat ik verder geen commerciële activiteiten liet zien op mijn website is de vordering geannuleerd. Hier was ik zeer blij mee want 238 euro is veel geld voor een dergelijke domme actie.

De reden dat ik dit deel is dat ik op veel blogs foto’s zie voorbij komen die van internet geplukt zijn. Soms vermeldt de blogger de bron maar let op!!! Dit is niet voldoende. Je moet toestemming hebben van de eigenaar van de afbeelding om die te mogen gebruiken.

Ook het verwijderen van de afbeelding na het ontvangen van de brief heeft geen zin. Je hebt dan de overtreding al begaan.

Als je op Google een afbeelding open klikt staat er rechtsonder een waarschuwing dat de afbeelding auteursrechtelijk beschermd kan zijn. Naast deze melding staat: Hulp vragen. Als je daarop klikt kom je op een pagina die je vertelt waar je gratis te gebruiken afbeeldingen kunt vinden. Daar zijn namelijk speciale sites voor.

Ik hoop dat jullie iets hebben aan dit verhaal en jullie niet hetzelfde overkomt dan mij want ik heb er toch serieus een nachtje van wakker gelegen.

Bodycheck-check

Vandaag moest ik me ziekmelden. Ik ben niet echt vaak ziek maar wel te vaak naar mijn zin. Laatst heb ik samen met de fysiotherapeute een lijstje zitten maken van hetgeen er niet pluis is aan mijn lichaam. Als je dat zo concreet ziet dan schrik je daar van. Ik tenminste wel. Dan rijst bij mij het vermoeden dat iemand mij als een prototype op een maandag in elkaar heeft gestoken. Als krakende wagens het langst lopen dan vestig ik daar al mijn hoop op.

Platvoeten. Van daaruit vertrekken we van onder af. Benen redelijk goed opgedroogd omdat mijn pa mij als baby in leren beenkapjes gesnoerd heeft. Goed werk verricht papa al zal mijn gekrijs je af en toe door merg en been zijn gegaan. Halverwege op het onderbeen vinden we een sacci hernialis fiat periosteios (zal wel niet kloppen…haha) oftewel een uitstulping in het beenvlies. Hoewel de knieën het al flink te verduren hebben gehad zijn ze tot nu toe nog aardig intact. Ook de bovenbenen hebben zich goed gehouden. Buitenkant romp ( de hele romp inclusief boobs) is onder handen genomen door een plastisch chirurg na een geslaagde afvalpoging ergens rond mijn veertigste. Heel erg lelijk gedaan en ook meerdere keren “gecorrigeerd”. Frankenstein had dit beter gekund.

In de romp zit van alles wat er niet hoort te zitten en tevens ontbreekt er een en ander. Allereerst komen we de blaas tegen die onder regelmatige controle van de uroloog staat. Zonder in details te treden weet bijna iedereen van mijn leeftijd wel wat er zoal mis kan gaan. Zoals de meesten wel weten heb ik een maagverkleining met een omleiding gehad. De zogenaamde Roux en Y Gastric Bypasss. Door deze maagverkleining heb ik soms ’s nachts last van reflux wat ook in mijn luchtpijp komt en daar een ontstekingsreactie vormt. Daar ben ik dan een dag goed ziek van. Koorts, rillingen, hoesten en spierpijn. Als vervolg op deze operatie is daar ook nog een zogenaamde fobiring geplaatst. Zo’n ding wat me bijna dagelijks een hoop ellende bezorgt. Eten is soms een kwelling.
Na deze operatie kreeg ik een littekenbreuk in mijn bovenbuik die gerepareerd is met een matje. Na een aantal jaren moest hier een nieuw en groter matje overheen. Ook dat bezorgt me weer ellende en pijn omdat er littekenweefsel op groeit. Bij het laatste onderzoek bleek ik tevens ook de bezitter van een navelbreuk te zijn. Hoera zeg. Hij hoeft nog niet gerepareerd, nog niet.

Waar de meeste mensen twee longen hebben is er bij mij maar een volledig aangelegd die vervolgens ook nog astmatisch is. Nog een stukje verder naar boven zou de schildklier moeten zitten maar, en het zal je niet verbazen, die zit er niet. Verschrompeld door een verwaarloosde ontsteking ergens tien jaar geleden ongeveer.

De rugpartij wordt vanonder geplaagd door stenose. Hierdoor slibt het binnenste van je ruggenmerg langzaam dicht. Het zorgt voor pijn en af en toe een hernia. Soms zelfs een dubbele. De schouderpartij wordt regelmatig onderhanden genomen door de fysio.
Verder gaan er dagelijks de nodige voedingssupplementen in, drie pilletjes voor de bloeddruk, voor het cholesterol, de maag, de schildklier, de longen enz… enz…

Mijn hoofd…Het gebit begint een beetje te sneuvelen maar bovenin zit volgens mij alles erin wat erin moet zitten en ook niks extra. Dat is dan het meest positieve van dit verhaaltje.

Alles bij elkaar een stevig plaatje. Een aantal van deze dingen bezorgt me regelmatig last en problemen en vaak ben ik ook echt ziek. De schildklier, de longen en de rug zijn bij tijd en wijle “killing”. Het valt ook af en toe niet mee, ook al maak ik er grapjes over en ben ik optimistisch. Ik schrijf dit niet om te klagen en ik besef dat er een heleboel mensen zijn die nog veel ergere dingen hebben dan ik. Voor al deze mensen (weten zelf wel wie ik bedoel) branden hier altijd kaarsjes. We maken er ondanks alles het beste van.