Eerder deze week zag ik op facebook een foto van een peutertje dat door een pas gereven aspergebed liep. De opa die de foto gepost had was quasi verbolgen vanwege de voetstapjes. Ik denk dat het jongetje als beloning een warme knuffel heeft gekregen want zo gaat dat met grootouders en kindertjes Toch? Bij mij kwamen er weer herinneringen naar boven van mijn peutertijd die ik grotendeels heb doorgebracht op de boerderij van opa en oma op Fluitershoek. Dit is een gehuchtje wat ligt in de Lange Nieuwstraat tussen Lamswaarde en de Westerschelde. Toen we vanmiddag met de ouderen in Wzc Antonius ook weer allemaal herinneringen zaten op te halen dacht ik, ik moet eens opschrijven wat ik nog weet. Het zijn losse flarden maar toch…Hier zijn er een paar.

De oude boerderij is er niet meer. Op de plaats van het huis staat een nieuwe, moderne woning en ook de schuur is herbouwd. Wat er nog wel staat zijn twee bomen, ondertussen flink uit de kluiten gewassen. Mijn vader heeft ze samen met zijn broer geplant en destijds markeerden ze de oprit naar het erf. De oprit is verlegd maar elke keer als ik er passeer kijk ik naar de bomen en dan voel ik me om een of andere reden trots.

Er was op de boerderij een hondje en dat heette Pukkie. Mijn eerste kennismaking met een nest puppies was het nest van Pukkie. Om nooit te vergeten. Misschien komt het wel door Pukkie dat ik later ook hondjes wilde fokken.
Op het erf stond een heel groot kippenhok (waarover later meer), er lag een grote mesthoop helemaal vanachter en er was een hele grote schuur. Soms zaten er in die schuur allemaal vrouwen om bollen te pellen. Ik herinner mij dat als iets heel gezelligs. De schuur was voor mij als peutertje iets enorms. Ik denk ook niet dat ik er ooit helemaal omheen ben gelopen. Dat durfde ik niet. Het hele erf was een grote ontdekkingstocht en ja, kattenkwaad heb ik er ook uitgehaald. Om sommige dingen kan ik wel lachen maar om andere??? Aiiii !!!

Mijn oma had eens een grote pan erwtensoep gemaakt en die had ze buiten gezet om af te koelen. Gewoon in het zand op de grond. Er stond een houten lepel in. De pan moet een enorme aantrekkingskracht op me gehad hebben want ik herinner me heel goed dat ik er bij ben gaan zitten en vond dat er wel wat zout (zand dus) in mocht. Al roerend heb ik de soep goed op smaak gebracht, geloof me, dat weet ik nog heel goed. Ik kan me niet herinneren dat mijn oma het ontdekt heeft. Misschien pas later of misschien heb ik dat gewoon verdrongen. Hahaha

Ik herinner me nog een zeer indrukwekkende gebeurtenis. De matrassen waarop je sliep daar waren dik met grote knoppen erin. Je maakte er een kuil in en dan sliep je heerlijk. Nu was ik als klein kind al vaak benauwd en dan werd ik wakker. Dit keer werd ik ook wakker maar niet omdat ik benauwd was. Ik hoorde iemand heel hard roepen en toen ik beter wakker was hoorde ik dat het mijn opa was. Ik weet nog dat ik uit bed ben gegaan omdat ik wist dat aan de overkant mijn opa en oma sliepen en ik daar zo naar toe kon lopen maar zover ben ik die avond niet gekomen. Er kwam een fel licht uit hun slaapkamer en daar zag ik mijn opa op zijn knieën zitten met zijn achterwerk naar boven en daarachter een vreemde meneer. Mijn opa riep heel hard. Pas vele jaren later, toen ik al een volwassen mens was, heb ik gehoord dat mijn opa een visgraat had ingeslikt die de weg naar buiten niet wist te vinden. Die man achter mijn opa’s kont was de huisarts die blijkbaar zeer pijnlijke pogingen deed dat ding te bevrijden.

Ik ben jullie het verhaal van het kippenhok nog schuldig. Ik ben er niet trots op maar ik was nog zo klein destijds dat ik het mezelf allang vergeven heb. Het was een heel groot kippenhok met een deur en veel raampjes. Binnen was het vol zitstokken en aan elke kant waren kleine raampjes met gewapend glas. Glas met een ruitwerkje van ijzeren draadjes. Er stond ook een rij met voerbakken van beton. Elke dag ging mijn oma erin om de eieren te rapen. Zo ook deze dag. Oma met haar mandje in het kippenkot en ik liep buiten. Vraag me niet wat er in me voer maar ik deed de deur dicht en sloot die met het houten klosje. Zodra mijn oma doorhad dat ik dat gedaan had begon ze naar me te roepen dat ik de deur open moest doen. Ik denk dat ik er niks van snapte. Toen riep ze dat ik Julia (dat was de buurvrouw) moest roepen maar dat heb ik denk ik ook niet begrepen en ik ben doodleuk weggelopen. Geen notie had ik van de claustrofobie van mijn grootmoeder die op dat moment doodsangsten heeft uitgestaan. Ze heeft met alle kracht die ze in zich had een zware betonnen voerbak opgetild en die door een raampje van gewapend glas gesmeten. Vervolgens heeft ze haar corpulente lichaam door zo’n klein raampje gewurmd. Heel vaag herinner ik me mijn oma in paniek met een volledig gestroopt lijf. Overal schrammen en bloed. Ik vergeet dat echt nooit.

Grappige dingen heb ik helaas niet onthouden. Ja. Ik was dol op mijn grootouders. Mijn oma is 93 geworden. Zij was van mijn vierde tot mijn elfde regelmatig mijn veilige haven en mijn toevluchtsoord. Dat zal ik nooit vergeten. Het enige grappige wat ik van Fluitershoek heb onthouden is een verhaal van mijn vader. Toen mijn vader jong was hadden ze overal nog een wc buiten. Een houten doos met een gat in. Achteraan zo’n wc zat een luikje. Mijn pa had een buurmeisje en die heeft hij eens een keer de stuipen op het lijf gejaagd. Hij wachtte tot zij naar de wc moest en stak toen door het luikje een borstel op een steel naar binnen tegen buurmeisje haar bips. Die vluchtte met haar broek op haar schoenen in paniek het huis in en ondertussen riep ze dat ze gebeten was door een beest. Pas jaren later, toen het meisje samen met mijn pa op dansles was, heeft hij haar onder de dansles de waarheid verteld. Ze heeft hem prompt midden op de dansvloer laten staan. Zo dan pappa: 1-1.

Ik wilde dat ik meer had onthouden maar toch…Wat ik me herinner is van de tijd dat ik een peutertje was. Voordat ik naar de kleuterschool ging. Mij opa is helaas gestorven toen ik een jaar of zeven was maar mijn oma is best oud geworden. Ze hield veel van mij. Dat weet ik zeker en ik hield van haar. Mijn pa en zij geven me vanaf hun wolkje regelmatig een zetje. Dat weet ik zeker!

 

Deze foto gemaakt een dag na het schrijven van de blogpost. Het bordje “Fluitershoek” staat vlak voor de twee bomen waar ik het over had.

3 comments on “Fluitershoek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

44 + = 50