De laatste tijd komt er van bloggen niet veel. Niet dat er de afgelopen maanden niks gebeurd is, integendeel. Ik heb het erg druk gehad toen ik in juni aan een nieuwe baan begon en zoals het allemaal gelopen is denk ik, moet ik het opschrijven? Nu ik er in mijn hoofd ook vrede mee heb vind ik dat ik het wel kan delen.

Zoals de meesten van jullie weten kreeg ik drie jaar geleden alweer, na een burnout de kans om een opleiding te gaan volgen. Het leek mij destijds geweldig om “iets” in de zorg te gaan doen. Omdat ik 33 jaar achter een bureau had gezeten, ik ondertussen de 50 gepasseerd was en mijn lichamelijke staat van dienst niet al te jofel, kozen we in overleg voor maatschappelijke zorg specifieke doelgroepen. Met die opleiding kun je veel doen in de begeleiding van mensen. Mensen die om wat voor reden dan ook een steuntje nodig hebben. Bijvoorbeeld vluchtelingen, sociale werkvoorziening, psychiatrische problemen of bijvoorbeeld aan een vorm van dementie lijden. Daarbij heb je je lijf niet nodig als instrument. Toen ik een half jaar met de opleiding bezig was moest ik naar een andere stageplaats en ik kwam bij het cluster “wonen in de wijk” terecht. Ik moest daarvoor ook op de opleiding worden overgeschreven naar een andere uitstroomrichting namelijk “gehandicaptenzorg”. Dat was niet erg want dat was puur administratief. Deze uitstroomrichting voegde zelfs nog iets toe want ik leerde er ook verpleegtechnische handelingen en dat vond ik erg interessant.

Al tijdens mijn stage werd ik geconfronteerd met de beperkingen van mijn lichaam maar je wilt dat niet voelen. Ik tenminste niet. Ik hield zoveel van hetgeen ik deed en van de mensen dat ik gewoon doordenderde. Ik ben door de opleiding heen gegaan met veel plezier en mooie resultaten en ik was trots op mezelf. Daarna wilde ik natuurlijk ook dolgraag een baan. Na veel onderhandelingen mocht ik in de flexpool komen werken bij TragelZorg en ik was daar dolgelukkig mee. Ik zou wel eens even laten zien dat ik dat evengoed wel kon. Ik mocht op een woning beginnen in het cluster verzorging en verpleging. Ik meteen naar de fysio. Ik moest hulp hebben voor mijn rug en dan zou het wel lukken, dacht ik. Dat was dus niet zo. Na een week achillespees ontstoken door overbelasting en na mijn dienst moest ik telkens een dag herstellen van rugpijn eer ik weer recht kon lopen. Maar…Ik ging toch door. Uiteindelijk heb ik wel toe moeten geven dat dat soort werk echt niet ging lukken en ik kreeg andere woningen om te gaan werken maar ook al was de lichamelijk verzorging daar minder, het was er wel en ik bleef tegen mijn beperkingen aanlopen. Stenose in mijn rug, last van de vele littekens van operaties en een nieuwe buikwandbreuk en dan vergeet ik voor het gemak maar even dat ik ook astma heb (en maar 1 long) en daar af en toe flink last van heb.

Na goed overleg met mensen die er verstand van hebben moest ik gaan nadenken. Dit kon ik niet blijven doen want anders was mijn lichaam in no time helemaal kapot. Ik zou de handdoek in de ring moeten gooien en geloof me, dat was niet gemakkelijk. Mensen die mij hebben zien werken weten hoezeer ik mijn werk met plezier doe, hoeveel ik van de mensen hou en de mensen van mij. De gedachte dat ik daarmee moest stoppen deed me in elkaar krimpen. Toch heb ik de knoop doorgehakt.
Nu ben ik dus weer op zoek. Ik weet in elk geval wat ik niet meer kan. Het soort werk wat ik wel kan is ook nog een lastige want binnen organisaties werken een heleboel mensen met dezelfde lichamelijke problemen als ik en die mensen gaan (uiteraard) altijd voor bij dergelijke functies. Toch blijf ik proberen. Ik heb de laatste drie jaar enorm veel geleerd. Dat in combinatie met al mijn ervaring van de voorgaande jaren moet toch uiteindelijk iets opleveren?

Ik denk dat jullie wel begrijpen dat ik er de afgelopen tijd behoorlijk verdrietig om ben geweest en dat ik boordevol frustraties zat. Ik kon dit ook niet opschrijven omdat ik helemaal nog niet wilde toegeven dat dit niet ging lukken. Het verdriet is er nog steeds. Ik mis “mijn” mensen om voor te zorgen.

Momenteel ben ik samen met de fysiotherapeut hard aan het werk om de schade van de afgelopen maanden te herstellen. Het gaat best goed en ik hoop binnen een paar weken te kunnen zeggen: “Hier ben ik weer”.

Wordt vervolgd…

handdoek

One comment on “De handdoek in de ring gegooid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

30 + = 38