Een mens maakt alle dagen wat mee hè? Op sommige dagen valt je mond zelfs meerdere keren open van verbazing.
Gisteren was zo’n dag. We streken neer bij Brasserie de Molen in Doel.
Ik ga vaak uit eten en ik ben best kritisch. Als ik op de menukaart naar de prijzen kijk dan koppel ik daar automatisch een bepaalde verwachting aan. Logisch want de prijs hoort opgebouwd te zijn aan de hand van de kwaliteit van het eten en de entourage.
We zaten nog niet toen we ruw uit ons zonnig middagroesje gewekt werden door iets wat nog het meeste weg had van het stampen van een aanstormende dinosaurus. Het was een vrouw. Tenminste ze had borsten. Verder zag je het aan niks. Ook het geluid wat ze voortbracht leek daar niet op. Heb je wel eens een drilofficier tegen zijn soldaten horen roepen? Daar leek het nog het meeste op.
Ik vroeg me nog af of ze misschien een hekel aan ons had zo op het eerste gezicht maar dat denk ik achteraf niet want ze deed tegen al haar klanten zo. We hebben er om zitten grinniken maar eigenlijk is dit niet om te lachen. Zo praat je niet tegen je klanten. Als het vijf uur is en je serveert dan geen pannenkoeken meer dan kun je dat toch ook beleefd zeggen in plaats van te roepen: “Pannenkoeken nie hè…Das gedaan eeeeej…Tis vijf uur!” Wij kozen uiteindelijk voor kaas-en garnalenkroketjes met salade, brood en frietjes.
Ons bestek werd gebracht en tot onze verbazing werd er ook een dichtgevouwen papieren zakje op onze tafel gekwakt. Zonder begeleidende uitleg overigens. We keken elkaar vragend aan en gingen over tot inspectie van het ons toegeworpen voorwerp. Ik had vanalles verwacht maar toch niet dat daar onze boterhammen in zaten en boter. Dat heb ik echt nog nergens gezien. Voor de tweede keer die dag viel mijn mond open. De kwaliteit van het eten viel niet tegen. Het smaakte vers en lekker en zag er netjes uit.
Toen begon het te regenen. Er liep een personeelslid met parasols te sjouwen en we vroegen of we binnen verder konden eten. Hij knikte van ja en wij met onze spullen naar binnen. Een meisje vertelde ons dat we in de molen moesten gaan zitten want alle andere tafels waren bezet. Nou zat daar niemand en ook niet toen we weggingen maar ok… We zaten net neer of daar had je de commandant-generaal. Of we maar heel snel ons bord wilden leegeten want daar zitten was niet toegestaan. Ik probeerde nog te communiceren. Tenslotte waren we door haar eigen personeel daar neergezet. Ze zou dat beter met hen kortsluiten. Ik heb het allemaal maar zo gelaten maar ik ga er niet meer naar toe. Bij het afrekenen het gebruikelijk gehannes met kleingeld om nog fooi te krijgen maar ik heb ze tot de laatste cent uit haar portefeuille laten peuteren. Aju paraplu en schaf eens een paar broodmandjes aan.

zak

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

24 + = 31